Je overal verantwoordelijk voor voelen

Stel je eens voor dat er vrienden op bezoek komen. Je hebt er zin in en tegelijkertijd ontstaat er ook onrust.

Je wilt nog boodschappen doen. Het huis opruimen en schoonmaken. Je bedenkt wat je gaat maken. Ondertussen zie je nog allerlei dingen die eigenlijk ook nog moeten gebeuren.

Je voelt druk om alles goed te regelen.

Kun je dan om hulp vragen als dat nodig is of trek je alle taken naar jezelf toe?

Misschien helpt je partner best mee wanneer je iets vraagt. Toch blijf jij degene die overzicht houdt. Jij bedenkt wat er nodig is, wat er nog ontbreekt en wat er geregeld moet worden.

Voor je het weet ben je niet alleen bezig met bezoek ontvangen, maar ook met de sfeer. Je wilt dat iedereen het gezellig heeft, dat er genoeg eten is, dat niemand zich buitengesloten voelt en dat alles soepel verloopt.

Niemand vraagt je om verantwoordelijk te zijn voor de sfeer of ervoor te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. Toch kan het voelen alsof dat wel jouw taak is.

Gebeurt dit alleen wanneer er bezoek komt?

Misschien herken je het ook op je werk, waar je verantwoordelijkheden naar je toe trekt voordat iemand erom vraagt. Of in je relatie, wanneer jij degene bent die overal aan denkt en het overzicht houdt. Misschien gebeurt het in je gezin of in vriendschappen.

Je overal verantwoordelijk voor voelen wordt soms zo vanzelfsprekend dat je nauwelijks merkt wat je allemaal op je neemt.

Ons brein probeert voortdurend te voorspellen wat er nodig is om problemen, spanning of teleurstelling te voorkomen. Wanneer je al jong hebt geleerd om rekening te houden met anderen, kan dat zo vanzelfsprekend worden dat je steeds meer verantwoordelijkheid naar jezelf toe trekt.

Misschien heb je geleerd dat zorgen voor anderen belangrijk is. Het voelde prettig wanneer anderen blij waren. Je probeerde spanning, kritiek of conflicten te voorkomen. Wat de reden ook is, veel van deze reacties ontstaan ooit met een goede bedoeling.

Alleen heeft het ook een keerzijde.

Wanneer je je verantwoordelijk voelt voor alles wat er om je heen gebeurt, ben je eigenlijk nooit klaar. Er is altijd nog iets dat aandacht nodig heeft. Altijd iemand die iets van je vraagt. Altijd iets wat beter kan of nog geregeld moet worden.

Dat kost veel energie.

Op een gegeven moment merk je dat je moe wordt, sneller geïrriteerd raakt of het gevoel krijgt dat alles op jouw schouders terechtkomt. Soms kun je zelfs boos worden op de mensen voor wie je zoveel doet.

Het is interessant om jezelf eens af te vragen waar die frustratie eigenlijk over gaat.

Wat denk je dat er gebeurt wanneer jij iets niet oplost of niet probeert te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft?

Is het erg als er iets vergeten wordt? Zo ja, wat maakt dat dit zo erg voelt?

Veel van deze patronen zijn zo vertrouwd geworden dat we er nauwelijks nog bewust naar kijken. We doen wat we altijd hebben gedaan, omdat het vanzelfsprekend voelt.

Misschien kun je van een afstandje en vol interesse naar jezelf kijken, zonder je gedrag te veroordelen. Wat ben je eigenlijk aan het doen en voelt dat prettig of juist niet?

Gaat het vanzelf of maak je bewuste keuzes?

Kun je het anders doen als je zou willen?

De verandering begint niet per se met minder doen. Wel met opmerken hoeveel verantwoordelijkheid je naar je toetrekt en wanneer je eraan toe bent andere keuzes te maken.